Είδα ωραία πράγματα πίσω, σε καιρούς χρεωμένους με υπόλοιπα μηδενικά. Κόσμο που δεν υποχωρεί και δημιουργεί, ανάμεσα σε κόσμο που μουλιάζει από τη ροή των ειδήσεων.
Αυτούς που επιστρέφουν αλώβητοι κι αυτούς που δε θέλουν να φύγουν σε χωριά ή εκτός. Είδα δικούς μου, όμοιους, να κάνουν σχέσεις σε εμπόλεμους καιρούς, να κάνουν μωρά, ν’ ανοίγουν σπίτια, ν’ αλλάζουν πόλεις και να φτιάχνουν κήπους. Είδα φίλους να καταπιάνονται με σπουδαία έργα, προσχέδια και draft σε iPad και χαρτιά, να σαλτάρουν σε κατεδαφιστέα για υλικό. Να εκδίδουν, να εκθέτουν, να παίρνουν ρίσκα, απερίσκεπτες περι-σκέψεις.
Κι άλλους να μου λένε «ένα, δυο χρόνια ακόμα ρε και μετά από την αρχή», λες και είναι εύκολο να μηδενίσεις σε καιρούς που το βόλεμα αποκτά υπεραξία. Ήπια με παιδιά, «καθόλου καλά», που υπάρχουν και «ανοίγουνε κρατήρες στα μέτωπα» με λέξεις, λόγια και γέλια δυνατά. Άτομα πίσω και μπροστά από μπάρες, κονσόλες, μικρόφωνα και στούντιο. Είδα δίσκους να κυκλοφορούν, στο χέρι και στο δίκτυο (σεξ-πυρ-εξέργεση, υπο-συστημικά και ζαλισμένα βαλκάνια).
Είδα το fuit να αλλάζει χέρια και να υπάρχει στην πόλη, με χιόνια, αλκοόλ και καφέδες. Κόσμο να επιμένει να γράφει, να μιλάει, να κάνει ραδιόφωνο,να φτιάχνει μουσική, να βγαίνει, να καταλαμβάνει και να καταλαβαίνει, να σκέφτεται σαν να ‘ναι δεκαοκτώ. Ξεφύλλισα έντυπα αυτοσχέδια και δουλεμένα, κείμενα να κάνουν περατζάδα και να προσπαθούν να κρυφτούν σε χέρια, αποσκευές και φορητές συσκευές. Ατομικές πρωτοβουλίες «να γίνει κάτι», συγκλίνουν σε ομάδες, παράγουν περιεχόμενο και φτιάχνουν χώρους και τρόπους, ανάμεσα από μέσα συμβατικά. Δημιουργία και αυτο-προσδιορισμός.
Ίσως πολυτέλεια, όταν άλλοι, οι περισσότεροι, μετράνε λόγια, έσοδα και ώρες εργασίας. Ίσως διέξοδος, ανάσα και ουσιαστική δράση απέναντι στις κρίσεις. «αυτό δε λέγεται επανάσταση, λέγεται ανάστημα», έλεγε κάπου και μ’άρεσε.
Άρθρο του Γιώργου Ευαγγελόπουλου στο fuit Φεβρουαρίου
