Σε μία χώρα που καταρρέει αν δεν έχει καταρρεύσει, όπου οι πολιτικοί μας ανίκανοι να σταθούν στο ύψος της μεγαλεπίβολης ματαιοδοξίας τους, διαρηγνύουν τα ιμάτια τους ποιός θα σώσει το πολιτικό του μέλλον (ή αλλιώς την πάρτη του), όπου οι μισθωτοί είναι πια ανέκδοτο, όπου οι συνταξιούχοι είναι πρωταγωνιστές σε ταινία φαντασίας του Τζώρτζ Λούκας, όπου οι άνεργοι είναι οι ένοικοι της Σπιναλόγκας, όπου τα ψώνια του συνταξιούχου-μισθωτού-ανέργου στη λαική είναι ο εφιάλτης στο δρόμο με της λεύκες,όπου οι ένοικοι της Βουλής είναι 300 Αντουανέτες με τα παντεσπάνια τους, ΥΠΑΡΧΕΙ ο Έλληνας και το δαιμόνιο του που δεν αφήνει να τον πάρει από κάτω και μέσα στα κόπρανα που τον έβαλαν να κολυμπήσει, αυτός τι κάνει?

Πολυμήχανος όπως ένας πανάρχαιος πρόγονος του εκμεταλεύεται όλα τα δεινά και τα κάνει συμμάχους του.

Θαυμάστε τον ΕΛΛΗΝΑ πως γλυστρά σε δρόμους της Καστοριάς αφήνωντας πίσω του μνημόνια Ι και ΙΙ, αδιάβαστους υπουργούς, πι ες αι και τζι ες αι και τζι τι αι..

Τους έγραψε στα...χιονοπεδιλά του.

Μπράβο ρε μάγκα!