Έχω πλέον πειστεί ότι η σχέση των ανθρώπων με τα ζώα είναι αποκλειστικά σχέση χρήσης, εκμετάλλευσης και κέρδους.Ποιος ηθικός κώδικας όμως μας δίνει το δικαίωμα να επεμβαίνουμε και να παρεμβαίνουμε στη φύση και στη ζωή και να φερόμαστε με τόση βία, αυθαιρεσία και σκληρότητα στα ζώα;
Χιλιάδες χρησιμοποιούνται σαν άψυχα αντικείμενα, γίνονται πειραματόζωα και βασανίζονται με τρόπους που οι ίδιες οι λέξεις δεν μπορούν να περιγράψουν, στο όνομα της επιστήμης.Χιλιάδες επίσης εκτρέφονται σε στενά κλουβιά το ένα πάνω στο άλλο και ζουν μια σύντομη, άθλια, μη φυσιολογική ζωή έως να έρθει η στιγμή που θα βρεθούν στο πιάτο μας. “Αν τα σφαγεία είχαν γυάλινους τοίχους ,όλοι θα ήμασταν χορτοφάγοι” είχε πει ο Πωλ Μακ Κάρντεϋ.Τα σφαγεία όμως δεν έχουν γυάλινους τοίχους και εμείς το ανθρώπινο είδος περιφερόμαστε στον κόσμο αυτό κλείνοντας μάτια και αυτιά και έχοντας γυρισμένη πλάτη στην πραγματικότητα, νομίζοντας έτσι ότι το μερίδιο ευθύνης που μας αναλογεί είναι μικρότερο.
Προσπαθούμε να ικανοποιήσουμε την ματαιοδοξία μας αγοράζοντας κατοικίδιο ράτσας από τις γυάλινες φυλακές των pet shop,δίνοντας ουκ ολίγα χρήματα, όταν μόνο στα αστικά κέντρα υπάρχουν 150 χιλ.αδέσποτα!
Αγοράζουμε επίσης ρούχα που είτε το θέλουμε είτε όχι, στάζουν αίμα, πόνο και δάκρυα! 40 εκατομ.ζωάκια εκτρέφονται ετησίως σε μαρτυρικές συνθήκες διαβίωσης και θανατώνονται με απερίγραπτες μεθόδους ώστε επιλεγμένα κομμάτια του δερματός τους η της γούνας τους να χρησιμοποιηθούν για πανωφόρια και διάφορα αξεσουάρ,στο όνομα της μόδας! Η Κίνα είναι η πρώτη χώρα σε παραγωγή γούνας και αν σας φαίνεται μακριά μας, σας λέω ότι η Ευρωπ.Ενωση είναι η πρώτη σε κατανάλωση. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά προς τέρψη και διασκέδαση αποδεκατίζουμε τη γηγενή πανίδα στις κυνηγητικές και μη περιόδους ενώ ταυτόχρονα εξολοθρεύουμε-δολοφονούμε αγρια ζώα με την ευλογία και την ανοχή της πολιτείας.
Νομίζω έχει περάσει ανεπιστρεπτί η εποχή των σπηλαίων που έπρεπε οι άνθρωποι να κυνηγήσουν και να θανατώσουν ένα ζώο για λόγους επιβίωσης.
Τα ζώα είναι όντα με αισθήματα. Χαίρονται και λυπούνται. Πονάνε και διψάνε. Αισθάνονται φόβο και απόγνωση. ‘Εχουν ένστικτο και τον δικό τους τρόπο σκέψης. Δεν είναι κατώτερα όντα από εμάς απλά και μόνο διαφορετικά. Εχουν και αυτά καρδιά που χτυπάει σαν τη δική μας και οφείλουμε μια και μοιραζόμαστε τον ίδιο πλανήτη να τα αντιμετωπίζουμε με σεβασμό και αξιοπρέπεια. Ευθύνες έχουμε όλοι. Ας τις αναλάβουμε γιατί η αδιαφορία μας κοστίζει. Τα ζώα δεν έχουν φωνή να μιλήσουν έχουμε όμως όλοι εμείς για αυτά.
