4.00,5.00 ή 6.00,πμ.; Τέτοια ώρα, τέτοιο ¨κεφάλι¨ κι ούτε και μπορείς να ξεχωρίσεις τη διαφορά. Περιμένεις. Και επιτέλους εμφανίζεται στον φωτεινό πίνακα η ένδειξη για το 78Ν, το νυχτερινό λεωφορείο Κ.Τ.Ε.Λ.-Αεροδρόμιο Θεσσαλονίκης. Ευγνωμονείς την τύχη σου που ο αριθμός των λεπτών που χρειάζεται να περιμένεις είναι μονοψήφιος.

Για να φυλαχτείς μέσα του απ΄ τον χειμωνιάτικο Βαρδάρη ή τη σαλονικιώτικη υγρασία, ανάλογα την εποχή. Κι επιτέλους φτάνει κι ανοίγουν οι πόρτες. Ανεβαίνεις και βυθίζεσαι σε άλλον κόσμο, «ανεστίαστο» και ζαλισμένο.  «Επόμενη στάση…» -φοβάσαι μην αποκοιμηθείς και την χάσεις! Φιλάς τις χειρολαβές του για τα λεφτά που έχεις γλυτώσει τόσες νύχτες απ΄ τα TAXI. 

Έρχεσαι σ’ επαφή με το περιθώριο της πόλης που ήσουν σίγουρος ότι δεν είναι μόνο μονόστηλα πρωινών εφημερίδων. Και είναι κι άλλοι πρωταγωνιστές και κομπάρσοι της νύχτας σου: Η κοπέλα που δεν φλερτάρες, ο μοναχικός πότης του μπαρ, ο διπλανός που μπορεί ν΄ αποκοιμηθεί και στον ώμο σου. Φοιτητές άστεγοι και μετανάστες χωρίς ¨χτυπημένο¨ εισιτήριο.

Ο γνωστός του γνωστού που τέτοια ώρα δεν θ΄ άντεχες ούτε το «γειά».  Proxima estacion esperanza-MP3 κομμάτια στ’ αυτιά για ν’ αντέξεις τη διαδρομή, για ν’ αντέξεις το πρωινό ξύπνημα που θ’ ακολουθήσει μα που βρέθηκε τόσος κόσμος έξω Δευτέρα βράδυ; Καμιά φορά κάθεσαι επίτηδες μέχρι το τέρμα για να φτάσεις στ’ αεροδρόμιο και να φαντασιωθείς ότι φεύγεις για ΕΚΕΙ.

Για την ηρωική έξοδο απ’ αυτήν την πόλη. Απ΄ αυτήν την κατάσταση. Αλλά θα κατέβεις ΕΔΩ. «Εδώ οι άγγελοι δεν κλαίνε κι ούτε γλύφουν πληγές». Όταν κατεβείς σε περιμένει ακόμα κάμποσο περπάτημα. Αρκετός χρόνος για να αναπολήσεις τις ξέφρενες νύχτες της «κάποτε» πόλης. Ότι η Θεσσαλονίκη υπήρξε κάποτε (ακόμα πιο) ξέφρενη και άγρια νυχτερινή Πολιτεία!