Σε άλλες εποχές θα είχαμε καταλάβει πως έχουμε εισέλθει στην τελική ευθεία για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου και οι εφημερίδες θα είχαν ξεκινήσει δειλά δειλά αφιερώματα στον Τύπο για το μεγάλο γεγονός.

 

Λένε πως η μισή Ελλάδα έχει κατάθλιψη. Αν το άκουγα από τα δελτία ειδήσεων θα έλεγα πως είναι ψέμα. Το ακούω όμως από ανθρώπους κάθε μέρα. Φίλους, γνωστούς και αγνώστους.

 

Μια ταινία μπορεί να σε ενθουσιάσει, να σε απογοητεύσει και μπορεί να σε αφήσει και αδιάφορο. Το ίδιο και ένας ποδοσφαιρικός αγώνας. Όταν ανοίξεις την τηλεόραση να δεις την Μπαρτσελόνα να παίζει με τη Ρεάλ Μαδρίτης δεν θα βαρεθείς.

 

Βαρεθήκαμε να ακούμε για μνημόνια. Κουραστήκαμε να ακούμε κάθε βράδυ τι θα μας κάνουν. Μπουχτίσαμε να διαβάζουμε για τα μέτρα που έρχονται και για το βαρέλι δίχως πάτο. Αηδιάσαμε με τους πολιτικούς.

 

Τι κίνητρο μπορεί να έχει ένας 35χρόνος (και βάλε) πολίστας να φτιάχνει βαλίτσες και να τρέχει στο Αϊντχόφεν για να παίξει στο 8ο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα της καριέρας του; Τι όρεξη μπορεί να έχει ένας αθλητής όταν όλες οι … σειρές του ασχολούνται πλέον μόνο με τους συλλόγους τους; Τι θέλει αυτός ο τύπος σε μια εθνική ομάδα όπου η ομοσπονδία πριν από κάποια χρόνια πήρε την απόφαση να τον διώξει μαζί με τα φιλαράκια του επειδή ήταν λέει γεννημένος πριν από το 1981;

“Ο ελληνικός λαός έχει καταλάβει πια ότι δεν έχει να περιμένει τίποτε από την κυβέρνηση, το Κοινοβούλιο, τη Δικαιοσύνη και τους άλλους θεσμούς που έχουν κατεξευτελιστεί στη λαϊκή συνείδηση.

Άραγε με τι τραγούδια να σωθείς και τι αλήθεια να μαρτυρήσεις…Τα σημερινά τραγούδια δεν μπορεί να μας σώσουν αλλά ούτε μπορούμε να παραδεχτούμε τις αλήθειες μιας ζωής βολεμένης. Βλέπει κανείς τον Μίκη Θεοδωράκη να βγάζει πύρινους λόγους και να ερμηνεύει μαζί με τον λαό Οδυσσέα Ελύτη. Σκέφτεσαι με αυτά τα τραγούδια έδιωξαν κάποτε τη χούντα του Παπαδόπουλου, με αυτά θα κάνουμε και τη νέα επανάσταση; Άλλαξαν οι εποχές. Η νεολαία γνωρίζει ελάχιστα από εκείνα τα τραγούδια.

Στο άκουσμα της είδησης της σύλληψης του Στρος Καν στη Νέα Υόρκη στο μυαλό μου γεννήθηκε ένα ερώτημα. Ο Γαλλοεβραίος δικηγόρος κατηγορείται για απόπειρα βιασμού σε καμαριέρα ξενοδοχείου. Στη Νέα Υόρκη όλα αυτά. Άραγε εάν αυτό είχε συμβεί το διάστημα ήταν στην Ελλάδα και την καταγγελία είχε κάνει ελληνίδα καμαριέρα θα είχε συλληφθεί ή μάλλον θα είχε δει το φως της δημοσιότητας; Μάλλον όχι. Οι τύποι αυτοί κυβερνούν τη χώρα μας και ως γνωστόν η κάστα αυτών των ανθρώπων έχει ασυλία όπως και οι πολιτικοί μας.

Για ετούτον τον άνθρωπο κακό λόγο δεν είχα ακούσει. Ποτέ. Καλά λόγια συνέχεια έφταναν στα αυτιά μου. Καλά λόγια και ωραίες μελωδίες. Έζησε και πέθανε με το τραγούδι στα χείλη. Απώλεια τεράστια για όλη την Ελλάδα. Αυτή τη χώρα που θέλει να υπερηφανεύεται πως είναι η κοιτίδα του πολιτισμού αλλά το μόνο που προωθεί είναι την… πολιτισμική ρεμούλα. Ένας στίχος από τον «Αύγουστο» δεν φεύγει ποτέ από το μυαλό. «Σε ποιαν έκσταση επάνω σε χορό μαγικό μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε…». Φοβερό. Έλεγε πως είχε εμπνευστεί αυτούς τους στίχους από μια πανέμορφη κοπέλα που είχε δει κάποτε στο Πήλιο. Εμπνέονταν από τη φύση, από τους ανθρώπους. Τους σωστούς ανθρώπους. Είχε την ευλογία να σε «αιχμαλωτίζει» με τα τραγούδια του. Ο Νίκος Παπάζογλου δεν είναι πια κάτοικος αυτής της χώρας. Έφυγε. Πήρε εκείνη τη σκούνα του και βγήκε στο πέλαγο. Δεν θα ξαναδεί ποτέ την ωραία Θεσσαλονίκη, το στούντιο του αλλά θα βλέπει για πάντα τον κόσμο να τραγουδά αυτά που έφτιαξε με πόνο, χαρά, κόπο. Έφυγε λίγες ημέρες μετά από τον φίλο του τον Μανώλη Ρασούλη. Στα 63. Νεότατος. Δεν θα δει φέτος το φεγγάρι του Αυγούστου που τόσο αγαπούσε. Κανείς εδώ δεν τραγουδά. Κανείς δεν χορεύει. Ας τραγουδήσουν οι «Τρύπες» που τόσο αγάπησε και βοήθησε να κυριαρχήσουν στην Ελλάδα.

 

Πάνε κάποια χρόνια. Στην παλιά «Αρχιτεκτονική». Έξω χιόνιζε. Στέκι καλό εκείνη την εποχή. Κάθε βράδυ εκεί για να ακούσουμε μουσική, να δούμε φίλους, να πιούμε. Άλλα χρόνια. Χαμένα. Οι Πυξ Λαξ είχαν διαλυθεί και ο Στόκας έπαιζε μαζί με τον Ξυδούς. Πόσοι και πόσοι έχουν περάσει από αυτό το μαγαζί. Αυτοί οι δυο με τους μουσικούς τους ήταν κάτι το … άπαιχτο.