Το άρθρο αυτό περιλαμβάνει την επιβεβαίωση μιας παρατήρησης και καταθέτει την απαισιοδοξία μου για τo που μας οδηγεί η κοινή χρήση μιας γλώσσας αλλά όχι των νοημάτων της.

Έπειτα από δεκαετίες συνεχούς εκπαίδευσης το σημαντικότερο ίσως μάθημά μου -που ακόμη να χωνέψω- είναι το πόσο λίγα ξέρω. Όσο κι αν προσπαθώ να γνωριστώ καλύτερα με τα γνωστικά πεδία που με ενδιαφέρουν, στο τέλος δεν καταφέρνω τίποτα παραπάνω από το να νιώσω ακόμη πιο «λίγος» μπροστά τους.

Από το Λύκειο μου άρεσε να διαχωρίζω το φυσιολογικό από το συνηθισμένο.

Ήμουν 7 χρόνων, ένα καλοκαίρι, όταν μετακομίσαμε από την Αθήνα στα Γρεβενά. Αν μπορώ να ανακαλέσω κάτι από αυτό το καλοκαίρι είναι η αίσθηση ότι με βγάλανε από ένα κλουβί. Το ωραίο δεν ήταν ότι η ελευθερία μου πλέον μετριόταν σε χιλιόμετρα αντί για μέτρα, αλλά η ενδιαφέρουσα δυνατότητα να συναναστρέφομαι με άλλους αμολυμένους.

Οι ορεινές περιοχές των Γρεβενών ανέκαθεν διακρίνονταν για το σκοτεινό τους ουρανό, σχεδόν με καθολική απουσία φωτορύπανσης. Όλως περιέργως, αυτό το σπάνιο χαρακτηριστικό δεν αφήνει αδιάφορους τους πάντες (ευτυχώς). Στους Φιλιππαίους στο διάστημα 29-31 Ιουλίου θα διεξαχθούν εκδηλώσεις στα πλαίσια της Πανελλήνιας εξόρμησης ερασιτεχνών αστρονόμων την οργάνωση της οποίας έχει αναλάβει ο Όμιλος Φίλων Αστρονομίας Θεσσαλονίκης. Ένα μέλος του Ομίλου, ο Ανδρέας Βοσινάκης, παραχώρησε λίγο από το χρόνο του για να απαντήσει σε μερικές ερωτήσεις που γεννήθηκαν με αφορμή την Πανελλήνια εξόρμηση.

Πολλές απόψεις τις τελευταίες ημέρες για το κίνημα των αγανακτισμένων. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που απαξιώνουν τα όποια χαρακτηριστικά επαγρύπνησης μπροστά στην κάπως lifestyle κινηματική λογική που πιθανόν να διακατέχει αρκετό κόσμο. Λίγο η απαρχή μέσω facebook, λίγο το τσουβάλιασμα όλων των πολιτικών δομών, λίγο η θετική αντιμετώπιση από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, είναι απόλυτα λογικό να προβληματίζουν τον κόσμο που δεν περίμενε ένα like για να κατέβει στους δρόμους τα προηγούμενα χρόνια. Όμως...

Πιθανότατα θα έχετε ήδη ακούσει για τα γεγονότα της Κερατέας. Περιληπτικά, η κυβέρνηση προσπαθώντας να υλοποιήσει τον περιφερειακό σχεδιασμό στη διαχείριση απορριμμάτων κατασκευάζοντας ΧΥΤΑ δίπλα στην Κερατέα σκοντάφτει -επιεικής χαρακτηρισμός- στην αντίσταση των κατοίκων της. Κι ενώ μπορεί εκ 1^ης όψεως κάποιος να αισθάνεται ότι «πρόκειται για ακόμη ένα φαινόμενο τοπικών συμφερόντων, αλλά τα σκουπίδια τελικά κάπου πρέπει να πάνε», θα πρότεινα να προχωρήσει τη σκέψη και την αίσθησή του πέρα από τη σχεδόν πάντα παραπλανητική πρώτη όψη.

Το παραδέχομαι. Δεν έχω ιδέα πως συνδέεται η παραγωγή με την κατανάλωση. Με νοιάζει μόνο ότι με κάποιο τρόπο γίνεται. Δε ξέρω αυτά τα πλήκτρα που χτυπάω ποιος τα κατασκεύασε. Δε ξέρω με τι όρους το έκανε. Δε ξέρω που έγινε η εξόρυξη της απαραίτητης πρώτης ύλης. Δεν έχω ιδέα με τι όρους εξήχθη. Ούτε ξέρω αν ο ντόπιος πληθυσμός ευνοείται στην ίδια αναλογία με μένα. Τον καταναλωτή.

Πάνε 5 χρόνια από τότε που επέλεξα το ποδήλατο αντί της μηχανής για να μεταφέρομαι καθημερινά. Μετά από τόσα χιλιόμετρα δεν είναι ούτε η πραγματικότητα της οικονομίας, ούτε της οικολογίας, ούτε της ταχύτητας, ούτε της γυμναστικής, ούτε της ηρεμίας, ούτε της απλότητας, ούτε και η αδιαμφισβήτητη κοινωνικότητα αυτού του μέσου μεταφοράς που συνεχίζει να με κερδίζει. Είναι η απίστευτη, η ακαταμάχητη αίσθηση της αυτοκίνησης, της αυτονομίας, της απεξάρτησης από τεχνοεμμονές που δήθεν προσφέρουν λύσεις. Είναι η αίσθηση του βέλτιστου, 5.000 θερμίδες ανά 100 χλμ. Αυτό είναι όλο. Όταν καταλήγω στον προορισμό μου με το ποδήλατο, νιώθω ότι την τελευταία ώρα δε θα μπορούσα να είχα κάνει κάτι πολύ καλύτερο ή ωφέλιμο για μένα και για τους άλλους. Υπάρχουν πολλά βράδια όπου έπειτα από μια πολύ κοπιαστική για διάφορους λόγους ημέρα, καταλήγω ότι το ποδήλατο ήταν το καλύτερο πράγμα που έκανα σήμερα. Σε μια εποχή όπου η κάθε κίνησή μας, γίνεται με κουμπιά και περιστροφικούς διακόπτες, η συνειδητή επιλογή του ποδηλάτου ως μέσου συστηματικής αστικής μεταφοράς ισοδυναμεί με επανάσταση. Ναι αυτό ακριβώς εννοώ. Αλλαγή στάσης = επανάσταση.