Χρόνια πολλά και τα συναφή σε όλους. Αυτές οι γιορτές ήταν γιορτές
περισυλλογής.

Έχει χρόνια που πάει τώρα αυτή η ιστορία. Με το που ανοίγεις το Internet όλο και κάποιο site  της κακιάς ώρας θα περιέχει και μία ιστορία για την ανωτερότητα της Ελληνικής γλώσσας έναντι των υπολοίπων.

Σε συνέχεια του προηγουμένου άρθρου, σήμερα θα ασχοληθώ με τους χορτοφάγους που τρώνε πάρα ταύτα ψάρι.

Λονδίνο Αύγουστος 2011. Καίγεται ο τόπος. Μια ηλιθιότητα Βρετανού μπάτσου αρκεί για να αρχίσει το μπατιρντί σε μια χώρα όπου τέτοιου είδους αναταραχές ήταν για πολλά χρόνια εκτός της ημερησίας διάταξης.

Reunion των ΠΥΞ-ΛΑΞ για μία και μόνο συναυλία; Άντε δε γαμιέται, αν είναι να εξαφανιστούν μετά από αυτό χαλάλι, αγοράζω και εισιτήριο άμα λάχει.

Σε αυτήν την χώρα που ζείτε (λέω ζείτε γιατί εγώ καλώς ή κακώς πλέον ζω στο εξωτερικό και οσονούπω θα είμαι και ανυπότακτος οπότε είμαι και ψιλοεχθρός της χώρας), μια ομολογουμένως σθεναρή, ορθή ή όπως αλλιώς θέλετε πολιτική στάση/αντίσταση κατά τη διάρκεια μιας περιόδου της γεμάτης περιόδους ζωής σου, φτάνει για να σε καταστήσει ήρωα απυρόβλητο για πάντα. Με λίγα λόγια το μόνο που χρειάζεται στη χώρα σας για να μην σου κάνει κανείς πότε κριτική εις τον αιώνα τον άπαντα είναι πολύ απλά η ίδια αυτή εξαγορά της πρότερης σου ζωής.

O Σλάβοι Ζίζεκ έχει χαρακτηριστεί κατά καιρούς από την αγαπημένη σε όλους μας βιομηχανία των ΜΜΕ ως ο Έλβις της κριτικής θεωρίας, γεγονός που από μόνο του δείχνει την (όχι και τόσο αθώα) ηλιθιότητα και αμηχανία των ΜΜΕ απέναντι στην ολοένα και αυξανόμενη δημοτικότητα αυτού, μα και την εν γένει αδυναμία κατανόησης των βαθύτερων φιλοσοφικών προεκτάσεων και συνεπαγωγών στις οποίες τα εκλαϊκευμένα, εξηγητικά των Χέγκελ, Μαρξ και Λακάν συνήθως, παραδείγματα του Ζίζεκ οδηγούν. Φυσικά δεδομένης της εγγενούς ιδιότητας των ΜΜΕ να παραφράζουν και να διαστρεβλώνουν νοήματα και ιδέες μέσω της αποκοπής αυτών από τα συμφραζόμενα τους ή πιο σωστά τον γλωσσικό και χρονικό περίγυρό τους, ο Ζίζεκ είναι εύκολη λεία για τα ΜΜΕ. Με δηλώσεις όπως 'το πρόβλημα με τον Χίτλερ ήταν ότι δεν ήταν αρκετά βίαιος'  και 'το πραγματικό τεστ ηθικής δεν είναι η προθυμία του να σώσεις τα θύματα, άλλα κυρίως -ίσως και περισσότερο- η ανελέητη στράτευση προς την εξολόθρευση αυτών που τα έκανε θύματα'  (μετάφραση δική μου), φαντάζομαι δεν εκπλήσσει κανέναν με δείκτη νοημοσύνης αρκετό ώστε να θεωρεί επί παραδείγματι τον Κοέλιο υπερμαλάκα μια τέτοια αντιμετώπιση. Πριν λίγες μέρες, ο προαναφερθείς έδινε διάλεξη στο Λονδίνο με θέμα 'το Φιλοσοφικό πρόβλημα των ΜΜΕ', όπου και πήγα. Πέρα από την ίδια τη διασκεδαστική αντιφατικότητα της τοποθεσίας του χώρου που φιλοξενούσε τη διάλεξη  (το Ιnstitute of Contemporary Arts βρίσκεται στην αρχή του δρόμου με την ονομασία the mall o οποίος οδηγεί κατευθείαν στα ανάκτορα του Μπάκιγχαμ και ο οποίος παραμένει κλειστός κατά τη διάρκεια επίσημων τελετών, καλή ώρα όταν κάτι βασιλικοί μαλάκες με αχρωματοψία παντρεύονται), η ίδια η διάλεξη ήταν ακόμα πιο διασκεδαστική, με τον Ζίζεκ να χρησιμοποιεί άκρως διαβρωτικό και ευφυές χιούμορ για να περάσει μια σειρά από κατά τα άλλα δυσνόητα φιλοσοφικά νοήματα. Η διάλεξη ξεκίνησε υπό μορφή συζήτησης με τον Άγγλο Paul Taylor να ισχυρίζεται ότι το πρόβλημα των ΜΜΕ δεν είναι τα 'σκουπίδια' που προβάλλουν έχοντας συνείδηση της χαμηλής ποιότητας αυτών, άλλα όταν τα ΜΜΕ παίρνουν στα σοβαρά τον εαυτό τους και υποτίθεται παρέχουν ενημέρωση υψηλού επιπέδου (σας λένε κάτι τα ονόματα Πρετεντέρης Τσίμας;).  Αυτό ήταν και το έναυσμα για τον Ζίζεκ να αρχίσει έναν καταιγιστικό μονόλογο, μέσα στον οποίο ξεκινώντας από το πρόβλημα που τέθηκε από τον Taylor όσον αφορά τα ΜΜΕ επεκτάθηκε σε θεματικές που κυμαινόταν από τους φετινoύς νικητές των όσκαρ και το αν είναι ανόητος, μωρός ή ηλίθιος μέχρι το παλαιστινιακό πρόβλημα και το θέμα του Εβραϊκού εθνικισμού αλλά και του ολοκληρωτισμού γενικότερα, και τη Χεγκελιανή διαλεκτική. Το αποκορύφωμα: η εκλαίκευμενη εκδοχή της Χεγκελιανής διπλής άρνησης χρησιμοποιώντας μια σκηνή Σλοβένικης ταινίας, της οποίας δυστυχώς δε θυμάμαι το όνομα, ως παράδειγμα:

-       Τι θα πάρετε κύριε;

-       Ένα καφέ χωρίς κρέμα παρακαλώ

-       Δεν έχουμε κρέμα δυστυχώς. Έχουμε όμως γάλα. Γιατί δεν παραγγέλνετε ένα καφέ χωρίς γάλα;

Δημοσιεύτηκε στο 4^ο τεύχος του fuit

Tου Στέλιου Χατζηκυριακίδη στο 3^ο τεύχος του fuit

Το να είναι κάποιος εκτός φρενών (σύνθετη έκφραση, προϊόν συγχώνευσης των εκφράσεων «εκτός εαυτού» και «έξω φρενών» αντίστοιχα), έχει αποδειχτεί ότι είναι δυνατόν μέχρι ορισμένου σημείου. Οι τεχνικές δυσκολίες που παρουσιάζει η μέτρηση πάνω από το συγκεκριμένο αυτό όριο οφείλεται στην ίδια την φύση της μονάδος μέτρησης της εκτοφρενικότητας, με λίγα λόγια τις τεχνικές δυσκολίες που έγγεινται στην ύπαρξη προσωπικών θείων για τον καθέ πολίτη. Είναι γνωστή η νομοθεσία για το σεβασμό των θρησκευτικών πιστεύω της εκάστοτε οντότητας, κάτι το οποίο είναι απολύτως σεβαστό, θεμιτό, συνετό, ανθρώπινο και γ… το σπίτι μου κάποιες φορές. Πάρα ταύτα, αυτό που είναι λιγότερο γνωστό, είναι ότι με βάση την παραπάνω νομοθεσία, καθένας έχει το δικαίωμα να βρίζει τον δικό του προσωπικό Χριστό, Παναγία, Βούδα, Αλλάχ, Μαρξ και ούτω καθεξής. Οπότε για όλα εσάς τα βωμολόχα μπασταρδάκια με έφεση στα θεία, σας ενημερώνω ότι υπάρχει λύση να γλιτώσετε το κράξιμο από την πρώτη τυχούσα θεούσα. Απλά μετά την περιποιημένη παναγία που τυχόν θα ρίξετε κοτσάρετε και την πρωτοπρόσωπη κτητική αντωνυμία «μου» και τα πράγματα απλοποιούνται. Προσοχή όμως, γιατί το πέρασμα στο β΄πρόσωπο, στον κόσμο του «σου» θα σας δημιουργήσει νομικά κολλήματα και ίσως χρειαστεί να σας συλλάβουν. Αν είστε στα Γρεβενά, μη μασάτε, πουλάτε το παραμύθι απο το πρώτο τεύχος και απλά ξαναπάτε τον μπάτσο σπίτι με το περιπολικό. Αν είστε πουθενά αλλού, δεν σας λέω να πάτε να γ… Και εδώ κάπου εμφανίζεται το παράδοξο του ορίου μέτρησης της εκτοφρενικότητας. Δεδομένου ότι αυτή μετριέται σε D/H (Divine/hour), το Divine εδώ είναι μεταβλητή με πιθανές τιμές, Χριστό, Παναγία, Βούδα κλπ), και δεδομένου ότι ούτε ο χρόνος ούτε ο αριθμός προτάσεων που μπορεί κάποιος να αρθρώσει είναι πεπερασμένος, θα περίμενε κανείς ότι ούτε και η μονάδα μέτρησης θα ήταν. Και όμως αγαπητοί μου πλανάστε. Διότι η εκτοφρενικότητα είναι όχι μόνο πεπερασμένη άλλα και η τιμή της ορίζεται σε άμεση συνάρτηση με τον αριθμό των εκτοφρενικών ατόμων γύρω σου ως ποσοστό σε σχέση με τα άτομα βρισκόμενα σε κανονική κατάσταση. Διότι όταν αρχίσεις και ρίχνεις παναγίες ασύστολα, αναγκαστικά αρχίζεις και κλέβεις και μερικές από τους γύρω σου (δε σε καταλαβαίνουν όμως γιατί όπως είπαμε εσύ κάνεις το μαλάκα μέσω του «μου»). Οπότε όταν είναι και άλλοι εκτόφρενοι γύρω σου, πρέπει να αφήσεις και σε αυτούς καμία ξένη παναγία προς χρησιμοποίηση. Να γιατί συνήθως οι εκτός φρενών συνεννοούνται μονο μεταξύ τους και με κανέναν άλλο. Το παίζουν απλά μαλάκες στα μάτια των άλλων και λαθραία τους κλέβουν τις παναγίες.

Μετάφραση της φωτογραφίας

«Ο άνθρωπος που δεν μπορεί να φανταστεί ένα άλογο να καλπάζει σε μια ντομάτα είναι απλά… ηλίθιος»

Όπως δημοσιεύτηκε στο 2ο τεύχος του fuit:

Κατ ʽ αρχήν να πω ότι δεν θα ασχοληθώ με μπάτσους ή παρόμοια όργανα αυτή τη φορά. Έχουμε και άλλες δουλειές να κάνουμε. Θα μιλήσω λίγο για το σκάκι μιας και αυτό είναι το αγαπημένο παιχνίδι των γρεβενιωτών (αστυνομικών;) σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία που μόλις φαντάστηκα. Βασικά θα σας πω για τον ʽκείνον τον μαλάκα τον τύπο που ενώ όλοι πάνε κύριοι και στη λωρίδα τους, αυτός πάει διαγώνια, τον αξιωματικό. Ας χρησιμοποιήσω το κάτωθι υποθετικό σενάριο για να ξεδιπλώσω την καταπληκτική μου σκέψη: Φανταστείτε μια σειρά από παράλληλες λωρίδες όπου ένα άτομο στην κάθε μια περπατάει ευθέια πάνω τους ή κάθετα για να αλλάξει λωρίδα ώσπου ξαφνικά ένας καραγκιόζης πάει διαγώνια χρησιμοποιώντας διάφορες από αυτές και ενοχλώντας τους άλλους.

Στέλιος Χατζηκυριακίδης (fuit / Μάρτιος 2011)

Μπορώ αρκετά εύκολα να χαρακτηριστώ χωριάτης. Με μάνα από το Καλαμίτσι και πατέρα από την Παλιά Λυκογιάννη Ημαθίας ίσως θα έπρεπε να χαρακτηριστώ μάλιστα ως Πόντιος χωριάτης, concept αρκετά πιο advanced  από αυτό του χωριάτη σκέτο, μιας και τίθεται και θέμα μειονοτισμού μέσα στον ήδη υπάρχοντα μειονοτισμό (μειονοτισμός δεύτερης τάξης αν το δεις λογικά).