Ως γνωστόν το 2012 μας μπήκε δεξιά καθώς το fuit απέκτησε ένα νέο μέλος, τη νεογέννητη κόρη μου Iris. Ολοκληρώνοντας τις απαραίτητες προετοιμασίες της ιεροτελεστίας που λέγεται «μπουγανίκια» αποφάσισα να αναφερθώ στα κατά τη γνώμη μου, κορυφαία άλμπουμ της χρονιάς που μας πέρασε.

Κάθε χρόνο τέτοιο καιρό ένα από τα σημαντικότερα extreme metal festival λαμβάνει χώρο στο πανεπιστήμιο του Leeds. Φεστιβάλ που προσεγγίζει κόσμο από τη Βρετανία, αλλά και από τις γειτονικές χώρες.

Παρασκευή 7 Οκτωβρίου και οι Sick of It all, μία από τις πιο σπουδαίες μπάντες της Hardcore σκηνής της Νέας Υόρκης παίζουν σ’ έναν από τους πιο cult συναυλιακούς χώρους της Βρετανίας, το Well (πρώην Joseph well, στο Leeds).

Λόγω εργασίας συχνά πυκνά επισκέπτομαι την πανέμορφη περιοχή της Σκωτίας και συγκεκριμένα το Εδιμβούργο.

Την ώρα που τα τηλεοπτικά κανάλια προβάλουν ανελλιπώς τα φαινόμενα βίας και λεηλασίας στο Λονδίνο αλλά και σε άλλες ευαίσθητες περιοχές της Βρετανίας, θα ήθελα κι εγώ να εκφράσω μια άποψη. Όχι ότι είμαι ειδικός στο συγκεκριμένο θέμα, απλώς μία όχι εις βάθος γνώμη. Περιληπτικά θα ήθελα να πω ότι τα παραπάνω περιστατικά είναι αποτέλεσμα ενός απωθημένου καπιταλιστικού συστήματος που ευνοεί τους οικονομικά ισχυρούς και συγχρόνως απαγορεύει τους οικονομικά ανίσχυρους να κάνουν όνειρα για ένα καλύτερο μέλλον.

Θυμάμαι όταν πριν από περίπου δώδεκα χρόνια, όταν πρωτοάνοιξα το ραδιόφωνο μου και συντονίστηκα  στο BBC1, οι ήχοι των Atari Teenage Riot να σφυροκοπούν τα ηχεία του στερεοφωνικού μου. Πριν συνέλθω από το σοκ (και τη χαρά μου) η πιο μαγευτική φωνή που έχω ακούσει στο ραδιόφωνο ξεκίνησε να αναλύει την ιστορία της μπάντας. Η φωνή ήταν αυτή του John Peel, ένας από τους πιο αγαπητούς Βρετανούς μουσικούς παραγωγούς. Η μουσική εκείνο το βράδυ δεν είχε σύνορα ούτε ταμπέλες. Τη μία στιγμή έπαιζε Delgados και PJ Harvey και την επόμενη Napalm Death και Aphex Twin.

Τη στιγμή που υπόλοιπος κόσμος πνίγεται στη μιζέρια του και ασχολείται με βασιλικούς γάμους και γαμο-βασιλιάδες, εμείς ετοιμαζόμαστε να παρακολουθήσουμε ένα από τα πιο underground metal festival στη Βόρεια Αγγλία.

To Dragonfest δημιουργήθηκε στις στάχτες των Firefest και Black Winter Day Festival τα οποία στο παρελθόν φιλοξένησαν ονόματα όπως οι Black Sabbath, Dragonforce, Evile και  Hecate Enthroned.

Του Απόστολου Τολίκα στο 3^ο τεύχος του fuit

Ξημερώνει Σάββατο στην συννεφιασμένη βιομηχανική πόλη του Μπράντφορντ της Βόρειας Αγγλίας και δύο πράγματα είναι καρφωμένα στο μυαλό των κατοίκων της περιοχής. Ποδόσφαιρο και άφθονη μπύρα.

Το πρόγραμμα για σήμερα περιλαμβάνει το γειτονικό ντέρμπι μεταξύ δύο ιστορικών ομάδων που δυστυχώς τα τελευταία χρόνια ταλαιπωρούνται στις μικρές κατηγορίες της Αγγλίας. Ομάδες με πάρα πολύ λαό και μεγάλη ιστορία. Μπράντφορντ Σίτι εναντίον Ρόδεραμ Γιουνάιτεντ (Bantams vs Millers).

Δύο ώρες πριν από τον αγώνα και το κέντρο της πόλης σφύζει από ποδοσφαιρόφιλους όλων των ηλικιών με τα βυσσινί και πορτοκαλί διακριτικά της τοπικής ομάδας. Οι μπυραρίες γεμάτες από φίλαθλους, οι αστυνομικοί με άλογα περιπολούν στο κέντρο και τα τρένα καταφτάνουν με οπαδούς αντίπαλης ομάδας.

Αν και πάντα φαίνεται να είναι υπό έλεγχο, τα φαινόμενα χουλιγκανισμού δεν λείπουν αφού όλοι γνωρίζουν ότι συμπλοκές οργανωμένων μέσω ίντερνετ σημειώνονται σε απομονωμένες περιοχές της πόλης. Αυτό είναι κοινό μυστικό. Συνήθως τέτοια περιστατικά είναι πιο εκτεταμένα όταν οπαδοί της Λιντς ή της Χάντερσφιλντ επισκέπτονται την πόλη.

Καταφτάνοντας στο φημισμένο «Valley Parade», 13.000 (πολύ λαός για αγώνα Τέταρτης κατηγορίας) ποδοσφαρόφιλοι έχουν πάρει θέση να παρακολουθήσουν τον αγώνα. Η ατμόσφαιρα στο γήπεδο ανεπανάληπτη. Οι οπαδοί ενθαρρύνουν τις ομάδες με αρκετά συνθήματα και οι παίκτες τους, τους αποζημιώνουν παίζοντας με πολύ πάθος και δύναμη. Ανεξαρτήτως βαθμολογικού συμφέροντος είναι ένα ντέρμπι τιμής και περηφάνιας.

Το παιχνίδι βρίσκεται στο 90+ και ο αγώνας είναι 1-1, ώσπου η τοπική ομάδα με ανεπανάληπτο βολέ από τα 30 μέτρα κάνει το 2-1!!! Στο γήπεδο επικρατεί πανζουρλισμός και οπαδοί εισβάλουν στο γήπεδο να πανηγυρίσουν. Το ματς τελειώνει 2-1, όμως το γκολ δεν έπρεπε να μετρήσει ποτέ γιατί η μπάλα δεν πέρασε ποτέ τη γραμμή (τουλάχιστον ένα μέτρο πριν τη γραμμή). Σε περιπτώσεις σαν κι αυτές, τέτοια περιστατικά λίγη σημασία έχουν, αφού μια νίκη σαν κι αυτή σκόρπισε περηφάνια σε ολόκληρη την πόλη. Η νίκη όπως αναμενόταν γιορτάστηκε μέχρι το πρωί σε διάφορες παμπ της πόλης με άφθονο αλκοόλ και δυνατή μουσική.

Απόστολος Τολίκας (fuit/Μάρτιος 2011)

Άλλο ένα Σαββατοκύριακο, ακόμη μία συναυλία. Δυστυχώς όμως αυτή η συναυλία είχε διαφορετικό τόνο. Πραγματοποιήθηκε στη μνήμη  ενός τοπικού ήρωα της rock/metal σκηνής και πολύ καλού φίλου. Στη μνήμη του Michael Ayres. Reeved και Old School Enemy ήταν δύο από τα συγκροτήματα στα οποία ο Michael συμμετείχε και που ρόκαραν στις pub και στα club της Βόρειας Αγγλίας τα τελευταία 15 χρόνια.