Είδα ωραία πράγματα πίσω, σε καιρούς χρεωμένους με υπόλοιπα μηδενικά. Κόσμο που δεν υποχωρεί και δημιουργεί, ανάμεσα σε κόσμο που μουλιάζει από τη ροή των ειδήσεων.

Το κομμάτι γράφεται στο ιστορικό French Quarter της Νέας Ορλεάνης στη Louisiana, με αισθητήρια υπερεκτεθιμένα σε μουσικές, εικόνες, φαγητό. Πως να γράψεις ένα κομμάτι για μια τέτοια πόλη? Jazz, brass, voodoo, cajun, creole, gumbo, jambalaya, treme: οι λέξεις της πολής είναι από μόνες τους όμορφες, χωρίς πολλά πολλά.

Η ψυχοσύνθεση ενός λαού φαίνεται και από τις συλλογικές εκφάνσεις και πραγματώσεις του (εκεί δηλαδή που δημιουργούνται οι μάζες).

Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα νομίζω. Τουλάχιστον περισσότερο απ' όταν έφευγες και τα 'χες λίγο παιγμένα.

Το Jerome είναι ένα μικρό χωριό στη βόρεια Αριζόνα, κατάλυμα μεταλλωρύχων στα 1900, παρανόμων και φαντασμάτων αργότερα, «η πιο καταραμένη πόλη στη Δύση» λέγανε. Ακόμη κι αν ταξιδεύεις στην πολιτεία, δύσκολο να σε φέρει ο δρόμος προς τα εκεί. Ο Maynard Keenan είναι κάτοικος του Jerome και ο Maynard είναι στους Tool και o Maynard φτιάχνει κρασί και το κρασί βγαίνει από σταφύλια της Αριζόνα.

Τα παιδιά από το διπλανό μπαλκόνι χαιρετάνε με μπύρες στα χέρια. Ο Shiju, Αμερικανός από Ινδούς γονείς, δουλεύει στην ενέργεια και στα πετρέλαια, η  Beth, απόφοιτος του Rice, με μάνα από τις Φιλιππίνες, ο John, born and raised in Houston κι ο Luis, 25 χρόνια στην Αμερική από το Μεξικό, χωριατόπαιδο του Νότου. Μάλιστα… ωραίο μείγμα-δείγμα της πολιτισμικής και πνευματικής σύγχυσης και ταυτόχρονα κατάλυσης που συμβαίνει στις ΗΠΑ. Η Beth, με μποέμικο αέρα έρχεται πιο κοντά, φυσώντας καπνό: «Τι καπνίζετε; Να πάρω;… Το Houston θέλει ντάντεμα, και προσπάθεια, δεν είναι σαν το Austin, είναι σαν μαθητής που μένει πίσω και θέλει να προσοχή. Το λατρεύω. Ελάτε από το Ponderosa να δείτε…». Της χαρίζουμε καπνό και χαρτάκια «Κράτα τα, είναι από Ευρώπη, δεν παίζουν τέτοια εδώ». Μιλάει για ταξίδια και τον κόσμο στη Βραζιλία. «Όλο αυτό που συμβαίνει σε Μεσόγειο και Ευρώπη είναι μαζικά επαναστατικό για τη γενιά μας». Σχόλια για Συρία και Αίγυπτο, Τουρκία και Κύπρο. «Τι γίνεται με την Ελλάδα; Κάθε μέρα χάνω και κερδίζω χρήμα από τη χώρα σας». Μεγαλωμένος στο Houston, με στάσεις σε Ευρώπη και Λατινική Αμερική, ο Shiju δεν αντέχει τα προάστια, θέλει κέντρο, πολιτική και πάρτι. «Όλοι το ξέρουν ότι δε σώζεται η κατάσταση με σας. Δες την Αμερική… σε κάθε κεφάλι αντιστοιχεί χρέος 50K δολάρια». Ερώτηση-προβοκάτσια 1: «Τι τρέχει με όλο αυτό το support-our-troops κίνημα;».  «Για το Βιετνάμ, και ό,τι βρήκαν αυτοί που γύρισαν» λέει ο John με σεμνότητα, σχεδόν αμυντικά. Αμερικανική πολιτική, κατάλοιπα ρατσισμού και Βορράς-Νότος… από πού να αρχίσεις, κάπου διστάζεις, κάπου κομπιάζεις,  γιατί δε μιλάνε με αφέλεια «Κάνουμε τον μπάτσο του πλανήτη δεκαετίες γιατί έχουμε υποχρέωση». Κόψε. Διαφωνίες σιωπηρές, όσο η απόσταση ανάμεσα στα μπαλκόνια και μετά γέλια και νεύματα. Παλαιστίνη, Ιράκ, Κόσσοβο, Γκουαντάναμο… βγάλε άκρη κι είναι κι αργά! Τα γνωστά στερεότυπα «Γιατί στο Ιράκ κι όχι στο Νταρφούρ;». «Πάντα είχαμε κάτι να κερδίσουμε. Εκτός από τη Σομαλία…». Δεκτό. Ερώτηση-προβοκάτσια 2 «Όπλα;» «Έχω τέσσερα (!) στο φορτηγάκι μου τώρα. Αν σου ‘ρθει ο άλλος στη γη σου, θα του ρίξεις». Ο Luis φτύνει καπνό και μιλάει με την ευγένεια της υπαίθρου: «Γιορτάζουμε σήμερα, πήρα την υπηκοότητα, αμερικανός πολίτης. Τώρα ψηφίζω και Πρόεδρο…»

Δημοσιεύτηκε στο 5o τεύχος του fuit

Οι Arcade Fire είναι σπουδαία μπάντα. Από τις σπουδαιότερες ίσως indie μπάντες σήμερα που κάνουν χαρούμενες εταιρίες, ανεξάρτητα μέσα, αλλά και οπαδούς με κτητικές εμμονές: Grammy καλύτερου δίσκου (The Suburbs) για το 2010, headliners στο πρωτοποριακό Coachella Festival για φέτος (η συγκλονιστική, συγκινητική εμφάνιση τους έγινε stream σε πραγματικό χρόνο). Και γι’ αυτό μάλλον οι πιθανότητες να τους δεις στην Ελλάδα σήμερα είναι πολύ μικρές. Απωθημένο να βρεθείς από κοντά σε μια εμφάνιση τους, καθώς, ακόμη κι αν ο ήχος τους δεν είναι για σένα, δίνουν την αίσθηση ότι κάνουν κάτι μεγαλύτερο, πιο νέο και πιο σημαντικό με προσεκτικά βήματα. Και μπλέκουνε τη δισκογραφία (Funeral (2004), Neon Bible (2006), The Suburbs (2010)), με κείμενα, διαδίκτυο και φιλμ (όπως η μικρού-μήκους μυθοπλασία Scenes from the Suburbs σε σκηνοθεσία Spike Jones). Η εμφάνιση τους στα Woodlands, μέρος της Αμερικάνικης περιοδείας τους, ήταν κάπως πιο προσωπική για τη μπάντα από τον Καναδά, μια επιστροφή στα προάστια του Houston που μεγάλωσαν oι Win και Will Butler, οι δύο από τους επτά του σχήματος. Τo Pavilion, ένα ανοιχτό θεατράκι που φημίζεται για την απόσταση που δημιουργεί ανάμεσα σε καλλιτέχνες και κοινό, αξιοποιήθηκε έτσι ώστε να φέρει τον κόσμο πιο κοντά. Το sold-out live άνοιξε το ορχηστρικό post-rock των Explosions In the Sky, από τo Austin. “Good evening The Woodlands, Texas. It's good to be home”: Με τις οθόνες να προβάλλουνε σκηνές από τα φιλμ Over The Edge και The Warriors, η μπάντα, ξεκινώντας από το ‘Ready to Start’, πέρασε και από τα τρία άλμπουμ, καταλήγοντας με encore τα ‘Wake Up’ και ‘Sprawl II’. Πληθωρικοί σκηνικά, αξιοποιώντας χώρο, χρόνο, οπτικοακουστικά μέσα, φυσικά και ηλεκτρικά όργανα, οι AF φτιάξανε ιστορίες για τα προάστια της παιδικής ηλικίας, τις πόλεις της ενηλικίωσης και τους δρόμους που κουβαλά κανείς μαζί του μεγαλώνοντας. Επιθετικοί και ευαίσθητοι ταυτόχρονα, οι AF, όπως γράφτηκε «σκηνοθετούν με θρησκευτική ευλάβεια ταξίδια στο μυαλό σου που κανείς δε θα δει ποτέ».  Εξαιρετικοί! Ακριβώς τη στιγμή που θα ‘πρεπε να τους δεις…