Ένα βιογραφικό αλλιώτικο από τ’άλλα, που πάντα ήθελα.
Στην Αθήνα γεννήθηκα Γενάρη μήνα. Ασυμβίβαστη και επαναστάτρια από μικρή ταλαιπωρήθηκα να ψάχνω για το δίκιο. Ζωγράφιζα από μια σταλιά παιδί μα δεν σπούδασα ζωγράφος αν και θα το ήθελα. Έγραφα υπέροχα κειμενάκια σε μαθητικές εφημεριδούλες αλλά δεν σπούδασα δημοσιογραφία αν και θα το ήθελα . Έπαιζα βόλεϊ καλό και μετά έκανα στίβο, αλλά δεν έγινα αθλήτρια αν και θα το ήθελα.
Όταν ήρθε η ώρα να σπουδάσω διάλεξα κάτι που το λένε «Μάρκετινγκ» αν και δεν το ήθελα. Έτσι οι σπουδές με πήγαν Θεσσαλονίκη που όμως το ήθελα! Μετά από πολλές δουλειές του ποδαριού που έκανα, ήθελα δεν ήθελα, εργάστηκα για πολλά χρόνια στον κλάδο της πληροφορικής με μισθό και ποσοστά. Πως να μην το ήθελα; Η ζωή μου όμως είχε γίνει μια ευθεία γραμμή και αυτό δεν το ήθελα, ώσπου γνώρισα τον Νίκο με ένα χαμόγελο και ένα ποτήρι Chateau Margaux στο χέρι έτοιμος να το μοιραστεί μαζί μου, και ναι, αυτό ήταν κάτι που πολύ το ήθελα.
Γύρισα πλάτη στο μισθό και στα ποσοστά, κάναμε το κελάρι του με τα κρασιά, wine bar και αυτό με τη σειρά του κάποια χρόνια αργότερα έγινε μοδάτο ρεστοράν . Τότε ήταν που ένα λευκό λυκόσκυλο εισέβαλε ορμητικά στη ζωή μας αλλάζοντας την στάση μου απέναντι της, που ήταν κάτι που όχι μόνο το ήθελα…! Ξεκίνησα μαθήματα ζωγραφικής και αγιογραφίας που ανέκαθεν ήθελα , πήρα μέρος σε εκθέσεις, και έκανα εικόνες σε κάποιες εκκλησίες. Κάποια μέρα το μικρόβιο του τρεξίματος μπήκε στη ζωή μας και όταν τερμάτισα τον πρώτο μου Μαραθώνιο έτρεξαν δάκρυα χαράς και ένιωσα τέτοια συγκίνηση που δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα την ήθελα.
Το 2007 μας βρήκε να ζούμε στην Αθήνα δημιουργώντας με άλλους δυο φίλους έναν tapas bar με εκπληκτικά κρασιά και μουσική από ταινίες του Αλμοδοβαρ. Άρχισα να γράφω αρθράκια για το τρέξιμο, τα ζώα και τη φύση και να τρέχω σε αγώνες για τα δικαιώματα των ζώων, πράγμα το οποίο μέσα από την καρδιά μου ήθελα. Μα η ζωή εκεί, ήταν δυστυχώς όπως και οι δρόμοι ,με μποτιλιάρισμα και καυσαέριο, όσο και να μην το ήθελα. Παραλίγο θα σκάγαμε! Κάτι που εννοείται πως δεν το ήθελα. Έτσι στην ιδέα του φίλου Δημήτρη να βάλουμε ένα λιθαράκι ,στη δημιουργία του wine bar Venti εδώ στα Γρεβενά, μέσα στη φύση σκεφτήκαμε ότι θα είμαστε, και αυτό ήταν κάτι που και ο Νίκος το ήθελε και εγώ το ήθελα.
URL ιστοσελίδας: E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.
Πάνε λίγες μέρες που ξεκινώντας για ένα χαλαρό τρεξιματάκι στο Καστράκι, αντίκρισα καταγής αιμόφυρτη την σκυλίτσα που τάιζα όλο το χειμώνα.
Έχω πλέον πειστεί ότι η σχέση των ανθρώπων με τα ζώα είναι αποκλειστικά σχέση χρήσης, εκμετάλλευσης και κέρδους.Ποιος ηθικός κώδικας όμως μας δίνει το δικαίωμα να επεμβαίνουμε και να παρεμβαίνουμε στη φύση και στη ζωή και να φερόμαστε με τόση βία, αυθαιρεσία και σκληρότητα στα ζώα;
2500+1 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την κοσμοϊστορική μάχη στον Μαραθώνα όπου μια χούφτα Έλληνες κατατρόπωσαν χιλιάδες Πέρσες.Η ανεπανάληπτη αυτή νίκη αναγγέλθηκε με ένα υπέροχο κατόρθωμα από έναν Αθηναίο ημεροδρόμο που έτρεξε από τον Μαραθώνα έως την Αθήνα, ανάγγειλε την νίκη και μετά εξέπνευσε.Δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα το ονομά του αλλά το κατορθωμά του έγινε Ολυμπιακό αγώνισμα το 1896.Στη συνέχεια έγινε κοινωνικό κίνημα με την ιστορική πορεία ειρήνης του ειρηνιστή Βαλκανιονίκη Γρηγόρη Λαμπράκη το 1963 και από το 1983 ο Μαραθώνιος είναι αφιερωμένος στην μνήμη του.
Η παρέα δρομέων της πόλης μας έδωσε δυναμικά το παρόν της σε όμορφες αθλητικές διοργανώσεις μέσα στον Σεπτέμβρη.
Δυο δρομείς μεγάλων αποστάσεων ο Λουκάς Πρατίλας και ο Δημήτρης Κεχαγιόγλου ολοκλήρωσαν προχθές στις 25 Ιουλίου την διάσχιση του Ελληνικού τμήματος του διεθνή μονοπατιού Ε4.Ξεκίνησαν την 21η Ιούνη από τα βορειοδυτικά σύνορα της χώρας μας στη Φλώρινα και ακολούθησαν το μονοπάτι που διασχίζει το σύνολο σχεδόν των ορεινών όγκων της και μέσω Λιτοχώρου, Καλαμπάκα, Δελφοί, Αίγιο, Τρίπολη, Γύθειο και την Κρήτη από δύση προς ανατολή τερματισαν την προσπαθειά τους στη Ζάκρο. Κάλυψαν μια απόσταση 1609 χιλιομέτρων, συνολικής ανάβασης 67500μ, σε 35 ημέρες.
Λίγο νερό για τα αδέσποτα σε ένα δοχείο έξω από το σπίτι μας τώρα με τις ζέστες δεν είναι δα και καμιά σπουδαία κίνηση. Σπουδαία κίνηση είναι να μεριμνήσει ο Δήμος και να ξεκινήσει ένα πρόγραμμα προστασίας των αδέσποτων σκυλιών που κυκλοφορούν στην πόλη μας.Ενα πρόγραμμα εμβολιασμών,αποπαρασιτισμού και στειρώσεων,κάτι το οποίο όχι μόνο οφείλει να κάνει προς τους δημότες του αλλά είναι και δική του ευθύνη αυτό σύμφωνα με τη νομοθεσία.
Όλοι, πεζοπόροι, δρομείς ,ποδηλάτες είμαστε έξω την περίοδο αυτή, περπατώντας και τρέχοντας στους ανοιχτούς ορίζοντες ,απολαμβάνοντας την αύρα του καλοκαιριού που ήρθε στην πόρτα μας και με συνοχή και συλλογικότητα στέλνουμε το δικό μας μήνυμα στην τραυματισμένη μας κοινωνία.
Την Κυριακή 26 Ιουνίου 2011 θα διεξαχθεί ο καθιερωμένος και ευρέως πλέον γνωστός Olympus Marathon, ο οποίος φέτος διεξάγεται και υπο την αιγίδα του υπουργείου εξωτερικών . Η διαδρομή του αγώνα αναβιώνει την ιερή πορεία των αρχαίων ελλήνων στον Ολυμπο, στον οποίο ανέβαιναν κάθε χρόνο για να θυσιάσουν στον υπέρτατο Θεό. Μια διαδρομή απείρους κάλλους μέσα στο Εθνικό πάρκο του Ολύμπου που δικαίως ανήκει στα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της Unesco.
Τι σκέφτεστε, όταν σκέφτεστε τη λέξη ζώο? Εγώ σκέφτομαι φύση, λιβάδια, δάση, τρέξιμο, καθαρό αέρα, ελευθερία. Όλοι μας έχουμε ριζωμένη μέσα μας την ανάγκη για ελευθερία, την ανάγκη να είμαστε σε επαφή με τη φύση. Τα ζώα και ο άνθρωπος πρέπει να είναι μαζί, άλλωστε, για πολλά χρόνια συμπορευόμασταν στην εξέλιξη. Σαν ανθρώπινο είδος όμως διαθέτουμε ένα μοναδικό ταλέντο, να καταστρέφουμε το οικοσύστημα , να απομονωνόμαστε από την φύση και μετά να κάνουμε τα αδύνατα δυνατά για μια εβδομάδα διακοπών στην εξοχή, να περιμένουμε την Κυριακή μήπως και βγούμε, λίγο παρά έξω να ανασάνουμε, και οι περισσότερο δραστήριοι ,μήπως πάνε σε κάποιο ορεινό αγώνα η καμιά ορειβατική διάσχιση για «να γεμίσουν μπαταρίες».