Πέρασε καιρός από την τελευταία μας επικοινωνία… Ήταν συνειδητή η αποχή μου. Θα αναρωτηθείτε γιατί. Διότι δεν είχα κάτι να γράψω. Παρακολουθώ τις εξελίξεις και έχω αρχίσει και μουδιάζω. Όπως όλοι μας πιστεύω. Όλα όσα πάλεψα να πετύχω αυτά τα δημιουργικά χρόνια της ζωής μου, της καριέρας μου, εκμηδενίζονται. Γιατί; Διότι κάποιοι το αποφάσισαν. Διότι κάποιοι θέλησαν να σβήσουν από το χάρτη τις ζωές μας. Έχω ξαναγράψει το εξής. Μπορεί ορισμένα απ’ όσα σας γράφω να μοιάζουν απαισιόδοξα, έως κατάμαυρα, μπορεί να σας χαλάνε τη διάθεση, όμως προσωπικά δεν το βλέπω έτσι. Το βλέπω ως μία ρεαλιστική αποτύπωση της πραγματικότητας. Όταν αναφέρομαι στη δική μου ζωή, εννοώ τη ζωή του σημερινού 35άρη, πάνω ή κάτω. Του ανθρώπου που σπούδασε, έχει δουλέψει, έχει μοχθήσει, έχει στερηθεί, έχει φτιάξει κάτι και έχει αναλάβει υποχρεώσεις. Υποχρέωση της γενιάς μου δεν είναι να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας, ή να καλύψουμε τις ανάγκες μας και άλλα πολύ προσωπικά θέματα. Υποχρέωση κάθε γενιάς, είναι να δημιουργεί τις συνθήκες για την επόμενη. Δεν θα έχω καταφέρει τίποτα, αν εγώ ζήσω καλά, αλλά «κληρονομήσω» στο παιδί μου καμένη γη. Αυτό ακριβώς μας στερούν όλοι αυτοί οι ανάλγητοι και φαιδροί άνθρωποι που κυβερνούν. ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ. ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΕΛΛΟΝ. Επειδή στην Ελλάδα έχουμε χάσει το μέτρο, σας μεταφέρω τη μετάφραση ενός άρθρου Σουηδέζας δημοσιογράφου. Ευτυχώς, το έγραψε στην πατρίδα της, μπας και ξυπνήσουν ορισμένοι και δουν την πραγματική. Δεν θα το σχολιάσω. Διαβάστε το προσεκτικά. Είναι πραγματικά το πιο ξεκάθαρο, ειλικρινές, υπέροχο άρθρο που έχω διαβάσει μέχρι σήμερα στα 37 χρόνια της ζωής μου σε αυτόν τον πλανήτη…

Πριν λίγα χρόνια, έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο. Το εξώφυλλο ήταν γκρίζο και απέριττο. Ο τίτλος επίσης ταπεινός. Δεν «πουλούσε». Για έναν λόγο που δεν κάθισα ποτέ να αναλύσω, αλλά τώρα που το καλοσκέφτομαι, δεν ήταν συγκεκριμένος, το έβαζα στην άκρη. Προτιμούσα να διαβάζω άλλα βιβλία. Την έψαχνα με κάτι ιστορικές μελέτες. Ώσπου η ρημάδα η Θεά Τύχη, το… πήρε από το χεράκι και μου το… πέταξε στη μούρη! Ήταν ένα μεσημεράκι καλή ώρα σαν τούτα που περνάμε αυτές τις μέρες. Ζέστη, γενική πτώση των λειτουργιών και… διάθεση για διακοπές και μόνο. Ξαφνικά εμφανίζεται η σύζυγος. Τι υπέροχα πλάσματα που είναι οι γυναίκες! Με τα καλά και τα άσχημά τους. Απλά… υπέροχες. Σε όλα τους. Κλείνω την παρένθεση… και προχωράω. Κρατάει – η σύζυγος – το βιβλιαράκι στο χέρι και με ρωτάει: «Θα το διαβάσεις, ή θα βγάλει αράχνες στο κομοδίνο σου;».

Τι σου είναι η πουτάνα η ζωή… Άτιμο θηλυκό! Απρόβλεπτο. Αν την υποτιμήσεις, σε εκδικείται. Πόσοι δεν έχουμε βιώσει έστω και μία… ικμάδα της οργής της; Μην μασάτε όμως. Τόλμη και αρετή χρειάζεται. Πίστη στον εαυτό μας. Όραμα. Πειθαρχία στο στόχο. Η ζωή σε ανταμείβει πλουσιοπάροχα. Πότε; Αν πιστεύεις σε αυτό που κάνεις. Δίχως να αδικείς κανέναν βέβαια.

Κέντρο Πειραιά…

«Ο φούρνος της γειτονιάς μας έβαλε λουκέτο… ο άνθρωπος που τον δούλευε αναχωρεί για τη Γαλλία. Βρήκε δουλειά σε ένα εργοστάσιο και μαζί με τον αδερφό του θα μετοικήσουν εκεί…».

Σταθμός Μετρό Δουκίσσης Πλακεντίας…

«Πέτυχα έναν γεράκο που ζητιάνευε μέσα στο Μετρό. Φτάνω στη Δουκίσσης Πλακεντίας. Τερματικός σταθμός. Ανεβαίνω στην αφετηρία των λεωφορείων. Στο παγκάκι κάθεται ένα ζευγαράκι. Ο πιτσιρικάς στρίβει ένα τσιγάρο. Η κοπελιά κρατάει ένα φραπεδάκι στο χέρι. Εμφανίζεται ο γεράκος που ζητιάνευε πριν στο Μετρό. Κάθεται δίπλα τους και σχεδόν… συνωμοτικά, κάνει τράκα ένα στριφτό. Ο πιτσιρικάς στρίβει δύο. Του δίνει το ένα για να ξεχαρμανιάσει και το άλλο για πιο μετά. Και του λέει: «Μπάρμπα, ότι μπορεί ο καθένας. Να, και ‘γω με το κορίτσι μου, ένα φραπέ στα δύο. Τι να κάνουμε;».

Είπα να περάσω μία βόλτα από το Σύνταγμα. Δίπλα το έχουμε εμείς οι… χαμουτζήδες! Δεν είναι δα και μεγάλος κόπος. Δεν πήγα από ανάγκη να διαδηλώσω τη δυσαρέσκειά μου για τους αληταράδες που διέσυραν την πιο όμορφη και σπουδαία χώρα στον πλανήτη. Πήγα μόνο και μόνο για να αφουγκραστώ το κλίμα. Περπάτησα ανάμεσα στον κόσμο. Έστησα αυτί. Δεν έκανα τίποτε περισσότερο. Δεν συμμετείχα σε συζητήσεις. Δεν εξέφρασα άποψη. Μόνο άκουγα.

Ξέρετε τι είναι να σηκώνεσαι με ένα κεφάλι καζάνι, να γράφεις σαν τρελός για να είσαι μέσα στις διορίες σου και ξαφνικά να πετάγεται στο mail σου μία αγριόφατσα και να σου προτείνει δουλίτσα; Αφήστε καλύτερα! Μπορούσα να κάνω και αλλιώς; Ο fuitακος είναι φίλος πάνω από μια δεκαετία. Συγκάτοικος για χρόνια στον «Πρωταθλητή». Τον έβριζα, με έβριζε, αλλά ποτέ δεν έσπασε αυτός ο σεβασμός μεταξύ μας. Το ζήτησε, το πήρε. Γιατί είναι αυτός. Ο Γιάνναρος έφυγε από τον «Πρωταθλητή». Η μουτσούνα μου παραμένει. Μη ρωτάτε τι ομάδα είμαι. Δεν θα μάθετε. Το «ζαρκάδι» από τα Γρεβενά μου είπε να γράψω ένα βιογραφικό. Ποιος είμαι. Τι είμαι. Αλήθεια, γνωρίζει κανείς από εσάς ποιος είναι και τι είναι; Μας αφήνει αυτή η πουτάνα η καθημερινότητα να σκεφτούμε; Τουλάχιστον εδώ στην Αθήνα, το έχουμε κόψει το… άθλημα. Δεν σκεφτόμαστε πλέον. Ρομπότ. Ίσως αυτή την περίοδο, να είμαι ένα ντενεκεδένιο αντικείμενο, που απλά ακολουθεί τη ροή. Μπορώ να αντιδράσω; Θέλω. Πολύ. Όμως αλλιώς τα υπολόγιζα, αλλιώς ήρθαν. ΔΝΤ, «Τζέφρι», Κωστάκης, Πάγκαλοι, Εβραίοι, οικονομικά… Όλα τα σκατά έπεσαν πάνω μας.