4.00,5.00 ή 6.00,πμ.; Τέτοια ώρα, τέτοιο ¨κεφάλι¨ κι ούτε και μπορείς να ξεχωρίσεις τη διαφορά. Περιμένεις. Και επιτέλους εμφανίζεται στον φωτεινό πίνακα η ένδειξη για το 78Ν, το νυχτερινό λεωφορείο Κ.Τ.Ε.Λ.-Αεροδρόμιο Θεσσαλονίκης. Ευγνωμονείς την τύχη σου που ο αριθμός των λεπτών που χρειάζεται να περιμένεις είναι μονοψήφιος.

Όπου και να πάω η Ελλάδα …είναι παρούσα! Όχι ότι πήγα και στην άλλη άκρη του κόσμου για να χάσω εντελώς την επαφή με την ελληνική μιζερη επικαιρότητα. Να εξαντλήσω την τύχη μου σε μια φτηνο-πρακτική πήγα, στην σχετικά κοντινή Κολωνία, που πέρα απ΄το δεδομένο ίντερνετ, ενημερώνομαι για το θέμα ελληνική κρίση που αναπαράγεται καθημερινά απ΄ τα γερμανικά Media.

¨Μπορεί η Ευρώπη ακόμα να σωθεί;¨ αναρωτιέται το τηλεοπτικό κανάλι ZDF, και ¨φωτογραφίζει¨ έμμεσα τον ένοχο του ευρωπαικού κινδύνου με το πόστερ μιας σύγκρουσης πολίτων-ΜΑΤ, ενώ η Welt am Sonntag προτρέπει τους γερμανούς να ¨αφήσουν επιτέλους την Ελλάδα να χρεωκοπήσει¨, απεικονίζοντας ένα σκίτσο με φωνακλάδες, γραφικούς, μεσήλικες έλληναράδες που γκρινιάζουν για τα νέα μέτρα. Δεν θα κάνω κανένα σχόλιο πάνω σ΄ αυτό.

Ένα τίναγμα μιας πεταλούδας στο Χόλυγουντ, προκαλεί πανικό μιμητισμού στις υπόλοιπες κινηματογραφικές βιομηχανίες της γης. Όχι τόσο γιατί άλλες παραδοσιακές δυνάμεις έχουν απολέσει την κινηματογραφική τους ταυτότητα, αλλά πολύ περισσότερο γιατί το ίδιο το κοινό έχει εφησυχασθεί σε χολιγουντιανά μοτίβα παρακολούθησης (σε βαθμό χειραγώγησης θα ισχυριζόμουνα) που οτιδήποτε παρεκκλίνει απ΄την οπτική πεπατημένη, θα αποτελέσει στα ταμεία εισπρακτικό ρίσκο για τις εταιρίες παραγωγής.

Στην αρχή κάθε χρονιάς, όπως αυτήν ορίζεται από το άνοιγμα των σχολείων τον Σεπτέμβρη, ανυπομονούσα ανοίξει ο μοναδικός κινηματογράφος στην Κοζάνη για να δω καταρχήν τις ταινίες για τις οποίες άκουγα όλο το καλοκαίρι και να απολαύσω όλο το τελετουργικό της σινέ-εξόδου με την παρέα. Από το Λύκειο μου έμεινε η συνήθεια να σημειώνω σ’ένα τετράδιο τις ταινίες που έβλεπα στον κινηματογράφο και να τις βαθμολογώ-με αστεράκια φυσικά-ζηλεύοντας την δόξα των συντακτών του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ, του οποίου ήμουν τότε αναγνώστης.

Η πρώτη φορά που αμφισβήτησα τον Θεό αποκαλώντας τον ¨βλάκα¨ ήταν στις αρχές του ‘90 μετά από μια ήττα του Ηρακλή από την Ξάνθη με 1-0, ακούγοντας το ματς από ένα τρανζιστοράκι. Το ξέρουν και οι πλέον άσχετοι με τα ποδοσφαιρικά ότι το ποδόσφαιρο αγγίζει θρησκευτικά συναισθήματα, άλλα μόνο όσοι το αγαπούν τα βιώνουν. Πιστή, αφοσίωση, ελπίδα, πόνος, λύτρωση.

Το παρατσούκλι που εύστοχα μου δόθηκε από τον αρχισυντάκτη της σελίδας, 20 χρόνια μετά τα πρώτα βαφτίσια, είμαι Τερατομάχος όχι μόνο επειδή μάχομαι τα τέρατα της καθημερινότητας μας (…) αλλά κυρίως γιατί μικρός μάζευα μανιωδώς εκείνα τα μικρά ρομποτάκια, τα στρατιωτάκια και τους τερατομάχους (εκείνους με τα σήματα φωτιά, νερό, ξύλο…) στα σακουλάκια, που έκαναν ακόμα πιο όμορφη την παιδική ηλικία πολλών από εμάς. Έτσι θα τους αφιερώσω το κείμενο νοσταλγίας που ακολουθεί, προσπαθώντας να καταλάβω και να θυμηθώ τι ήταν αυτό που έκανε τα gijoe, τα transformers και τους υπόλοιπους εξωγήινους όπως τους αποκαλούσαμε τόσο ακαταμάχητους οδηγώντας τα παιδιά των 80s (σχεδόν) σε καταναλωτικό ντελίριο.

Διαδίδονταν από στόμα σε στόμα, από τους τηλεοπτικούς δέκτες, στην αρχή τα σαββατοκύριακα και μετά όλη την εβδομάδα, μα κυρίως από χέρι σε χέρι μέσω μιας ασσίστ.

Μεσσίες εξ Αμερικής

Είναι γνωστό πως ξεκίνησαν όλα και πως εξελίχθηκαν ώστε για πρώτη και τελευταία φορά το μπάσκετ για πάνω από 10 χρόνια να γίνει πιο δημοφιλές άθλημα στην Ελλάδα ακόμα κι απ’το ποδόσφαιρο. Κοιτάξτε μόνο τις φωτογραφίες σας απ’την δεκαετία του ’90 από τις σχολικές εκδρομές: συναντάει κανείς καπέλα και περικάρπια Chicago Bulls με την ίδια συχνότητα της Barcelona σήμερα.